อิทธิฤทธิ์ของโบราณสถานกู่เมื่อ 30 ปี มานี้ เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2478 ผู้เขียนอายุประมาณ 9 ปี วันหนึ่งเวลากลางวันผู้เขียนได้พากันไปหายอดดอกไข่เน่า เพื่อเคี้ยวให้เหนียวเป็นยาง แล้วจะเอามาทำโหวด (ท่านผู้อ่านบางท่านคงไม่รู้จักคำว่าโหวด) โหวดทำด้วยไม้ไผ่รูเล็กๆกว้างประมาณครึ่งนิ้วหรือไม้ลูกแคนก็ได้ ปลายของไม้ต้องมีข้อต้นไม้ไม่ให้ลมทะลุเวลาเป่าจะมีเสียงดังคล้ายนกหวีด ถ้าไม่มีข้อต้องใช้ขี้สูดอุดไว้ สูดเป็นแมลงชนิดหนึ่งคล้ายผึ้งแต่ตัวเล็กกว่าอยู่ตามรูในพื้นดิน ขุดเอาขี้ของมันมาหุงใส่ใบตองกล้วยแห้งแล้วคลุกให้เข้ากันจนเหนียว ที่ท่านเห็นอยู่ตามเต้าแคนนั้นใช่แล้วคือ”สูด”ที่กล่าวถึง ลูกโหวดจึงมียาวและสั้นเรียงกันไปจากยาวไปหาสั้น เมื่อประกอบเป็นตัวโหวดแล้วจะมีรูปร่างคล้ายบั้งไฟที่มีหาง มีหัวที่เป็นสูดรูปกลมคล้ายไข่ไก่ ปากกระบอกของลูกโหวดทุกลูกต้องเสมอกัน เมื่อทำหัวโหวดส่วนที่เป็นสูดให้มีรูปคล้ายไข่แล้วต้องเอาไม้กว้านให้เป็นรูปตามปากของลูกมัน เวลาเป่าก็เอาหัวโหวดตรงที่เป็นสูดนั้นติดไว้ที่คางของผู้เป่า เวลาเป่าต้องหมุนซ้ายหมุนขวาตามเสียงของโหวดขยับไปมาแล้วจะเกิดเป็นเสียงสูงๆเสียงต่ำๆ คล้ายดนตรี ผู้เป่าชำนาญจะเป็นเพลงได้หลายเพลงทีเดียว ประโยชน์ของโหวดนั้นมีอีกมาก แต่ผู้เขียนกลัวจะเสียเวลาท่านผู้อ่านอยากฟังเรื่องราว “กู่” อยู่ จึงของดอธิบายเรื่องโหวดนี้เสียก่อน รวมแล้วโหวดนี้ก็ใช้เป่าเล่นหรือใช้เชือกทำเป็นบ่วงแกว่งไปมาแล้วขว้างหรือฟาดไปบ้าง ฟังเสียงเวลาลงโอ้เท่านั้นเอง (ชาวบ้านเรียกแง้วโหวด)