วัดไชยศรี
“วัดดีศรีพุทธศาสน์ ธรรมชาติรื่นรมย์ ชื่นชมสิมเก่า จิตกรรมเล่าฝาผนัง”
ที่ตั้งและการเดินทาง
ตั้งอยู่หมู่ที่ ๘ บ้านสาวะถี ตำบลสาวะถี อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น ห่างจากตัวจังหวัด ประมาณ ๒๒ กิโลเมตร เดินทางโดยใช้เส้นทางถนนมะลิวัลย์ ขอนแก่น-ชุมแพ ประมาณ ๑๔ กิโลเมตร แยกขวาตรงสี่แยกทางไปอำเภอพระยืน เข้ามาอีกประทาณ ๓ กิโลเมตร ถึงบ้านม่วง แล้วเลี้ยวขวาอีก ๕ กิโลเมตร เข้าสู่หมู่ที่ ๘ บ้านสาวะถี ที่ตั้งวัดไชยศรี
ความเป็นมา
วัดไชยศรี เป็นวัดเก่าแก่ สร้างขึ้นประมาณ พ.ศ.๒๔๐๘ โดยความศรัทธาของชาวบ้าน ที่ได้ชื่อว่า “วัดไชยศรี” พอที่จะสันนิษฐานได้ว่า เป็นวัดที่นิยมตั้งอยู่หลายวัดทั่วไป คงจะเป็นชื่อที่พอใจของพระและชาวบ้านด้วย แต่คนในท้องถิ่นสมัยก่อนนิยมเรียกว่า “วัดใต้”
ส่วนเจ้าอาวาสหรือพระยุคแรกไม่ปรากฏนาม จนถึงสมัยหลวงปู่อ่อนสา จึกปรากฏหลักฐาน จึงถือว่าท่านเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ในสมัยหลวงปู่อ่อนสา วัดเจริญรุ่งเรืองมาก ทั้งในด้านการศึกษา การปฏิบัติธรรม และการก่อสร้างถาวรวัตถุ มีพระภิกษุสามเณรจำนวนมาก และมีสิ่งก่อสร้างซึ่งส่วนมากทำด้วยไม้ เช่น กูฏิ ศาลา ก็แกะสลักลวดลายแบบฝีมือช่าง ท้องถิ่น ด้วยเหตุที่หลวงปู่อ่อนสาเอง ก็มีฝีมือแกะสลักออกแบบงานด้านนี้ด้วย ท่านมรณภาพเมื่อปี พ.ศ.๒๔๙๑
สิ่งก่อสร้าง ที่ปรากฏเหลืออยู่ในปัจจุบันคือ สิม หรือโบสถ์ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อปี พ.ศ. ๒๔๖๐ เริ่มสร้างเท่าที่คนเฒ่าคนแก่เล่ามา ก็คงราวปี พ.ศ.๒๔๔๓ เป็นโบราณสถานที่สำคัญ ที่ผนังด้านนอกและด้านในมีภาพจิตกรรมฝาผนัง หรือฮูปแต้มเรื่องสินไซเป็นส่วนมาก มีเรื่องนรกภูมิบ้างเฉพาะด้านหน้าตรงผนังข้างประตูสิมด้านซ้าย กรมศิลปากร ได้ขึ้นทะเบียนประกาศเขตโบราณสถานเมื่อปี พ.ศ.๒๕๔๔
ต่อมา หลวงปู่เลี่ยน ฐิตปัญโญ เจ้าอาวาสรูปที่ ๒ ท่านก็ได้พัฒนาวัดไชยศรีสืบต่อมาได้อย่างดี ด้วยเพราะท่านเป็นที่เลื่อมใสศรัทธาของชาวบ้าน ท่านยังดำรงตำแหน่งเจ้าคณะตำบลสาวะถีด้วย ท่านมรณภาพ ปี พ.ศ.๒๕๐๓
หลังยุคหลวงปู่เลี่ยน พระและชาวบ้านก็พยายามช่วยกันสืบสานพัฒนาวัดตลอด แต่ด้วยความไม่พร้อมของชุมชนหรือพระสงฆ์เอง ท้ายที่สุดก่อนปีพ.ศ.๒๕๓๐ ไม่กี่ปี วัดไชยศรี ก็ตกต่ำจนแทบหาพระจำพรรษาไม่ได้ ศรัทธาของชาวบ้านก็หดหายไปด้วย เป็นช่วงเวลาที่วัดไชยศรีได้สูญเสียโบราณวัตถุและศิลปะวัตถุไปเป็นอย่างมาก และที่สำคัญกว่านั้นคือ ได้สูยเสียแหล่งเรียนรู้ศูนย์รวมใจของชุมชนและชาวบ้านไปเกือบจะหมดสิ้น
ต่อมาเมื่อปีพ.ศ.๒๕๓๒ พระวสันต์ มหาปุญโญ (พระครูบุญชยากร) ท่านได้ย้ายมาอยู่ที่วัดไชยศรีนี้และได้นำชาวบ้านและพระเณร ฟื้นฟูปฏิสังขรณ์วัดไชยศรี ทั้งในด้านประเพณวัฒนธรรม ภูมิปัญญาท้องถิ่นและถาวรวัตถุเสนาสนะในวัด ศรัทธาที่ชาวบ้านจะมีแก่วัดก็ได้รับการฟื้นฟูดังที่ปรากฏอยู่ในปัจจุบัน
ข้อมูลโดย คุณธนชิต ผิวขำ
Posted in 
Tags: 
